انجمن دفاع از حقوق مسدومین


    به مناسبت سی امین سالیادبمباران شیمیایی  سردشت و بیستمین سالگرد اجرایی شدن کنوانسیون سلاح های شیمیایی

    اینجانب حمیرا کریمی واحد به عنوان نسل دوم و نماینده بیش از  8000 نفر از قربانیان سلاحهای شیمیایی که 11 نفر از اعضای خانواده ام شهید شده اند اینجا در خدمت شما عزیزان میباشم. در ابتدا میخواهم اعلام کنم که ما مردم ایران در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران قربانی سلاحهای شیمیایی بودیم و در مرحله دوم میخواهم پیام آور صلح و آشتی برای حهان و همچنین خواهان این میباشم که ما آخزین قربانیان این سلاحها ی شیمیایی در جهان، که متاسفانه هنوز هم مردم جهان قربانی این گونه سلاحها میشوند، باشیم.
    ژنوساید ، نسل کشی یا نسل زدایی مفهوم دیرینه ایست که از دوران باستان توسط خودکامگان برای کسب قدرت و در جهت حذف  فیزیکی بافت جمعیتی اقلیت یا گروههای مخالف انجام می شده است .آشور بانیپال بزرگترین پادشاه مستبد آشوری در سنگ نوشته ی خود صحبت از پاکسازی قومی یا عملیات انفالی می کند که برای خشنودی خدای آشور انجام گرفته است « ... من این سرزمین را به برهوت تبدیل کردم ، روی چمنزارهای آن نمک و بته ی خار پراکندم ...»
    در سالهای اخیر و در کشور عراق در زمان رژیم بعثی شهروند کرد نیز همواره مورد آزار و اذیت فراوانی واقع شده و یکی از قربانیان جنایات بشری بوده اند که با نامهای انفال ، بمباران شیمیایی و... توسط رژیم بعث عراق به سرکردگی صدام حسین قتل عام شده اند .
    تفکر برتری یک نژاد، آریایی بر غیر آریایی ، عرب بر عجم، ژرمن بر غیر ژرمن و... پیام خطرناک خودکامگان و زمینه ساز تدارک برنامه ی عملی جهت از بین بردن قوم یا یک جامعه بوده است. این رویه در طول تاریخ با مصداق ژنوساید ، جنایت علیه بشریت ، پاکسازی ، یکسان سازی و... انجام شده است که فجایع شیمیایی سردشت ، حلبجه در شمار چنین تعریفی می باشند.
    رژیم خودکامه ی بعث عراق سی سال پیش دریک جنگ نابرابر، با بمباران اماکن  غیر نظامی از جمله شهرهای مرزی در راستای ایجاد رعب و وحشت ، کشتار مردم بی دفاع از جملە زنان و کودکان را موجب شد و دامنه ی حملات را با استفاده از سلاحهای شیمیایی به اوج رساند که مردم  سردشت قربانی چنین حادثه ی تراژدیکی هستند .
    سردشت در سال 1987 میلادی توسط  بمب افکن های رژیم بعث عراق( حامل بمبهای شیمیایی گاز خردل کثیف) مورد حمله قرار گرفت بصورتیکه صدها شهید و هزاران نفر مصدوم حاصل چنین حمله ی ناجوانمردانه بود.
    عدم محکومیت رژیم بعث عراق در استفادە از سلاح های شیمیایی در جبهەها ی جنگ ،از سوی جامعە جهانی ،بە جسور شدن این رژیم برای استفادە از این گونە سلاح ها بر علیه مردم بی دفاع در شهرها و روستاها انجامید. سکوت مجدد جامعە بین المللی در قبال این فاجعە ضد بشری باعث شد کە صدام خود را یکەتاز خاورمیانە دانستە ، حتی بە شهروندان خود نیز رحم نکند و  دست بە خون هزاران انسان بیگناە آلودە نموده و بار دیگر بە صورت خیلی گستردەتر از سلاح های شیمیایی استفادە نماید و فاجعه ی حلبچە را درسال 1988میلادی در کارنامه ی حیات خویش به ثبت برساند.و این یعنی عدم احساس مسئولیت و عدم برخورد قاطع با خاطیان قوانین بین المللی خصوصا در ارتباط با سلاح های کشتار جمعی موجبات خلق و ایجاد فجایع گسترده تر خواهد بود.
    جامعە جهانی بعد از این همە جنایت متوجە گردید کە با چە جنایتکاری روبرو می باشد آنها دریافتندکە عملکرد رژیم صدام متعلق بە اواخر قرن بیستم نیست بلکە بە قرون گذشتە تعلق دارد . این امر باعث شد کە کنوانسیون 1925 در عدم استفادە از سلاح های شیمیایی بە تصویب برسد . با کمال تأسف بعد از کنوانسیون مذکور نیز استفاده از سلاح‌های کشتارجمعی همچنان معمول بود به طوریکه در جنگ 8سالە عراق علیه ایران، رژیم بعث عراق بە صورت گستردە در جبهەهای جنگ از سلاح های شیمیایی استفادە می کرد
    از آنجا که قربانی شدن سردشت وحلبچە منجر بە تصویب کنوانسیون 1993 گردید،  از سال ۱۹۹۷ یعنی زمان اجرایی شدن آن تا کنون شاهد پیوستن اکثریت قریب بە اتفاق کشورها به سازمان مذکور بوده و حتی سازمانهای مردم نهاد زیادی بعنوان ناظر بر این سازمان در آنجا صاحب کرسی می باشند .
    ضمن تبریک به اعضای این سازمان و جامعە بشری بە مناسبت بیستمین سالگرد اجرایی شدن کنوانسیون ، امید بر آن است که در نابودی سلاح های شیمیایی و جلوگیری از تولید و انباشت این گونە سلاح ها موفقیت کامل نایل شود.
    دبیر کل محترم  سازمان opcw ضمن عرض خوش امد گویی بەشما برای حضور در این همایش و سپاس از پیامهای سالیانه آن سازمان  بە مناسبت سالگرد بمباران شیمیایی سردشت ، اشتیاق حضور بزرگوار در این شهر برای قاطبه ی مردم آرزو ی دیرینه ای می باشد تا به پاس خدمات انسان دوستانه ی شما و همکارانتان  خدمت کوچکی از جانب شهروندان مصدوم شهر انجام می گرفت و همچنین از نزدیک امکان شناخت بیشتر قربانیان سلاح های شیمیایی ، درد دلهاو انتطارات آنها میسور می شد .


    انجمن دفاع از حقوق مصدومین  شیمیایی سردشت بە نمایندگی از مردم شیمیایی زده ی شهر،همواره در محافل و سازمانهای بین المللی ، پیام صلح و آشتی را سر دادە و خواستار برچیده شدن تمامسلاحهای غیر متعارف بوده است زیرا خود ازقربانیان سلاح های کشتار جمعی در جهان می باشد
    انتظارات جامعە ی قربانی سلاح های شیمیایی از  opcw یا سازمان منع گسترش سلاح های شیمیایی (همچنانکه از نام آن پیداست)  نابودی سلاح های شیمیایی با استفادە از پتانسیلها، جایگاە سازمان و اقدامات قانونی در جلوگیری از تولید ، انباشت و توزیع آنها توسط کشورهای سازندە وهمچنین جلوگیری از  دسترسی دولتها ودیگر گروهها ی شورشی بە این گونە سلاح ها می باشد.
    پیشنهاد می شود  همچنانکە سازمان opcw قانونا حق نظارت بر کشورها در نابودی و عدم تولید و انبار سلاح های شیمیایی رادارد نسبت بە گروهها و سازمانهای غیر دولتی نیز اعمال قانون نمودە و مانع دسترسی انها بە اینگونە سلاح ها شود. همچنین نسبت بە کشورهایی کە در مسلح نمودن شبه نظامیان دخالت مستقیم یا غیر مستقیم دارند  اقدامات پیش بینی شدە درکنوانسیون سازمان اعمال گردد .

    انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت

    ________________________________________________________________


    For the thirtieth commemoration of the chemical bombardment of Sardasht and the twentieth anniversary of the implementation of chemical weapons convention  

    Genocide, the complete annihilation of a group of people, is an old concept that has been done from the ancient times by the autocrats for the attainment of power and for the physical removal of demographic structure of a minority or the opposing groups. Ashurbanipal the strong and ruthless Assyrian king has talked about the ethnic cleansing or the act of mass slaughter for the contentment of Assyrian god. ‘’ I turned this land into a desolate and deserted land and spread its meadow with salt and thorns.
    In recent years and during the Ba’athist regime in Iraq, the Kurdish people have always been harassed and one of the victims of human offences and with terms like Anfal, and chemical bombardment have been massacred by the Iraqi Ba’athist regime headed by Saddam Hussein.
    The belief of the superiority of a race such as Aryan over non-Aryan, Arab over non-Arab, German over non-German is the threatening message of the despots and the basis for preparing a practical plan for wiping out an ethnic group or a community. This procedure has been done throughout history under terms like genocide, the crime against humanity, cleansing, and homogenization and the chemical catastrophes in Sardasht and Halabja are among such definitions.
    Iraq's Ba'athist autocratic regime, thirty years ago in an unequal war by bombarding civilian sites, including border towns, created terror and panic and caused the killing of defenseless people including innocent women and children, and expanded the scope of attacks to its highest by employing chemical weapons and people of Sardasht have been the victim of such a tragedy.
    Sardasht, far from the frontline, was notably attacked in 1987 by Iraqi Ba’ath regime with chemical bombers (carrying the dirty mustard chemical bombs) and hundreds of martyrs and thousands of casualties were the result of such a savage and brutal attack.
    Not condemning the Iraqi’s Ba’athist regime for using chemical weapons on the battlefields by the international community led to encouraging this regime to use these weapons against defenseless people in cities and villages. The international community’s silence to this anti-human tragedy another time, made Saddam Hussein think of himself as the mere totalitarian in Middle East and even not having mercy on his own citizens and take lives of thousands of innocent people and also made him use chemical weapons widely and record the Halabja’s catastrophe in 1988 in his life’s dark archive. And this means a lack of sense of responsibility and lack of firm reaction with the violators of the international laws and particularly with regard to chemical weapons of mass destruction will create wider disasters.
    After all these appalling crimes, the international community found out that they are encountered with an extremely brutal criminal and realized that the deeds of Saddam regime didn’t belong to late 20th century but to the past centuries. This led to the passing of chemical weapon prohibition convention in 1925. Unfortunately, even after this convention, the use of mass destruction weapons was still common in a way that during the eight-year war against Iran, the Iraqi’s Ba’athist regime was using chemical weapons on battlefields widely.
    The victimization of Sardasht and halbaja led to the passing of 1993 convention, and since 1997, the time of its implementation till now we have witnessed the joining of a vast majority of countries to this organization and even a large number of non-government organizations have had seats there and acted as the observers of the actions of this organization.
    Meanwhile we congratulate the members of this organization on the occasion of the twentieth anniversary of the convention’s implementation, it is very much hoped that the ultimate success in eradicating the chemical weapons and preventing the production and accumulation of such weapons is achieved.


    The secretary general of the OPCW organization, we warmly welcome you for your presence in this conference, and we thank you heartily for your annual messages on the occasion of the anniversary of the Sardasht chemical bombardment. The longing for your kindly presence in this city has been an abiding wish for many people so that in response to your and your colleagues’ philanthropic services, the injured citizens of this city could offer a tiny service and also you could closely become familiar with the victims of the chemical weapons and turn their wishes and expectations into reality.
    The organization for defending Sardasht victims of Chemical Weapons as a representative for the chemically injured people of this city has always expressed the message of peace and conciliation in international circles and organizations and called for the complete annihilation of the unconventional weapons because it has itself been one of the victims of mass destruction weapons in the world.

    The victim communities of chemical weapons would expect, the OPCW or the Organization for the Prohibition of Chemical Weapons as its name suggests the complete destruction of chemical weapons by using its potential, organization stand and legal actions in preventing the production, accumulation and distribution of them by countries that produce them and also preventing the access of the governments and insurgent groups to these kinds of weapons.
    It is respectfully suggested that as the OPCW organization has the legal right to observe the actions of the countries in destroying, preventing the production and storing of the chemical weapons also monitor the non-governmental groups and organizations activities and stop their access to such weapons. Likewise, anticipatory actions are advised to be carried out in the convention of the organization respecting those countries that directly or indirectly are involved in arming the militias.
    The organization for defending Sardasht victims of Chemical Weapons (ODVCW).

     

    م . ن / 317